Miejscowości

Wiadomości

Wilk (Canis lupus) jest ssakiem drapieżnym, największym przedstawicielem rodziny psowatych. Zamieszkuje duże kompleksy leśne. W Polsce żyje głównie w województwach: podkarpackim, małopolskim, podlaskim. Samiec zwany basiorem osiąga wymiary: głowa i tułów 105-150 cm, ogona 30-50 cm, wysokość w kłębie; waga 40-50, czasami dochodzi do 80 kg. Samica (wadera) osiąga rozmiary: głowa i tułów 97-124 cm, ogona 30-50 cm, wysokość w kłębie 70-90 cm. Waga 30-40 kg. Pokryty jest długą sierścią o płowej barwie.

Do życia potrzebuje średnio ok. 1, 3 kg mięsa dziennie (wraz z kośćmi i skórą). Jednorazowo może zjeść 10 kg mięsa. Poluje na zwierzęta kopytne: jelenie, łosie, sarny, dziki. Niekiedy atakuje zwierzęta gospodarskie głównie owce, rzadziej bydło i konie. Atakuje sztuki osłabione i chore. Celem zdobycia pożywienia pokonuje dystans 40-70 km. W ciągu nocy jest w stanie pokonać nawet 160 km. Nie gardzi padlina oraz drobnymi zwierzętami, ptakami, płazami, owadami i mięczakami. Wilki ciągle się przemieszczają, jedynie w okresie wychowu młodych przebywa dłużej w tym samym miejscu. Zimą łączy się w stada, którymi przewodzi stary doświadczony samiec. Ruja zwana cieczką przypada od grudnia do marca. Ciąża trwa od 60-65 dni. Wadera rodzi 4-7 młodych. Przez okres szczenięcy są one pod opieką obojga rodziców. Dojrzałość płciową osiągają po upływie dwóch lat. Wilki żyją od 12 do 16 lat.
W Polsce pod całkowitą ochroną.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

Lis (Vulpes vulpes) jest najpospolitszym krajowym drapieżnikiem z rodziny psowatych. Za swoją ostoję najczęściej wybiera lasy śródpolne. Cechą charakterystyczna budowy jego ciała jest wydłużony tułów, głowa o ostro zakończonym pysku i trójkątne uszy. Posiada krótkie kończyny. Przednie i pięciu palcach i tylne o sześciu palcach. Ogon zwany kitą jest długi i puszysty o białym zakończeniu. W górnej stronie ogona , 5-6 cm od nasady, znajduje się gruczoł zapachowy. Wierzch ciała jest rudawy, spód biały, uszy i dolna część kończyn ciemne. Zmienność ubarwienia jest bardzo duża. Lis jest zwierzęciem wszystkożernym. Podstawą jego diety stanową małe gryzonie. Żywi się również owadami, ślimakami, ptakami, padliną, jagodami i innymi owocami, rzadziej zającami lub królikami. W pobliżu osad ludzkich odwiedza regularnie śmietniki i wysypiska.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 LIS(Vulpes vulpes) M.Strusiewicz 0063

Jeleń szlachetny (Cervus elaphus) jest największym europejskim przedstawicielem rodziny jeleniowatych. Zamieszkuje lasy na nizinach i w górach. Tworzy niewielkie stada.

jelenfotMS (1)
Osiąga wagę do 350 kg, długość ciała od 1,65 do 2,5m oraz wysokość w kłębie od 0,75 do 1,5m. Samce zwane bykami są większe od samic, łań. Ubarwienie sierści zmienne, latem brązowo płowe, zimą bardziej szara. Ubarwione są zazwyczaj jednolicie, jedynie młode osobniki wyróżniają od starszych plamy na sierści. Samce posiadają na szyi dłuższe włosy tworzące charakterystyczną grzywę. Ogon jeleni dochodzi do 15 cm długości.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 2133
Poroże wyrasta samcom, gdy skończą rok życia. Jest ono nierozgałęzione, dlatego też myśliwi nazywają takie osobniki szpicakami. Po zrzuceniu takiego poroża na wiosnę wyrasta im poroże z trzema lub czterema odnogami. Każde następne poroże ma o jedno lub dwa odgałęzienia więcej. Odnotowywano osobniki, które miały 30 odgałęzień. Myśliwi używają specjalistycznego nazewnictwa w oparciu o liczbę par odrostków, tak więc samiec o 6 parach odgałęzień nazywany jest dwunastakiem, o 7 parach, czternastakiem itd. Największe poroża mają samce w wieku od 10 do 15 lat. Waga poroży od 5 kg do 15 kg. Rosnące poroże pokryte jest skórą, zwaną scypułem. Po osiągnięciu właściwych dla danego osobnika rozmiarów poroża scypuł zamiera i jest ścierany przez zwierzę o drzewa, powodując czasami szkody w lasach. Jelenie zrzucają poroże na przełomie zimy i wiosny. Nowe poroże kończy swój wzrost w sierpniu.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 9951
Jelenie odżywiają się pokarmem roślinnym. W skład ich diety chodzą rośliny zielne, gałęzie i pędy drzew i krzewów, grzyby i jagody. Odwiedzają również opuszczone wsie w Bieszczadach poszukując starych sadów, gdzie zjadają opadłe owoce. Są aktywne o brzasku i wieczorem.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 0525
Okres godowy przypada jesienią. Nazywany jest rykowiskiem. Bieszczadach najczęściej przypada on od połowy września do połowy października. Sygnałem do rozpoczęcia zalotów są pierwsze przymrozki. Samce walczą o stada łań zwane chmarami. Za oręż służą bykom ich poroża. Samice po ciąży, która trwa 235 dni rodzą jedno lub dwa młode.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

jelenfotMS (2)

jelenfotMS (3)

jelenfotMS (4)

jelenfotMS (5)

jelenfotMS

Dzik (Sus scrofa) jest ssakiem z rzędu parzystokopytnych. Długość głowy i tułowia dzika wynosi od 1,4 do 1,9m, ogona od 15 do 30 cm. Wysokość w kłębie dochodzi do 1 m. Samce (odyńce) ważą od 50 do 190 kg, w Karpatach spotyka się osobniki dochodzące do 350 kg. Samice (lochy, samury) ważą od 35 do 100 kg. Samce poza rozmiarami odróżniają się od samic silnie rozwiniętymi kłami. Górne myśliwi nazywają fajkami, dolne nazywane są szablami. Tworzą one groźny oręż Ubarwienie futra u dzików jest zmienne od niemal czarnego przez brązowo-czerwone po płowe.

DZIK(Sus scrofa)   M.Strusiewicz 9589

Młode zwane warchlakami do 3-4 miesiąca życia odznaczają się czarnymi pasami na płowym tle, tworzą one swoisty kamuflaż. Gody dzików nazywane są huczką odbywają się od listopada do lutego. Samica po ciązy trwającej od 114 do 140 dni, rodzi w kwietniu od 2 do 8 młodych. Dziki są wszystkożerne, zjadają pokarm roślinny i zwierzęcy, nie gardzą padliną. W Polsce podlega sezonowej ochronie (lochy- samice od 16 stycznia do końca sierpnia, a odyńce-samce i pozostałe przez cały marzec).Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane z gęstym podszyciem oraz młodniki. Zdarzają się osobniki, które wybierają sąsiedztwo ludzkich osiedli, nawet a obrzeżach dużych miast. Tworzą stada zwane watahami, w skład których wchodzi locha z kilkoma warchlakami. Odyniec rzadko wiąże się ze stadem.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

Żubr (Bison bonasus) jest największym europejskim ssakiem z rodziny pustorogich. Zamieszkiwał lasy mieszane o charakterze pierwotnym mieszane z udziałem terenów podmokłych. Wskutek intensywnych polowań był na krawędzi zagłady. Ostatni żubr (podgatunek nizinny) padł w Puszczy Białowieskiej w 1919r. Ostatniego byka (podgatunek górski) zastrzelono w 1925r. Populację odtwarzano z kolekcji zgromadzonych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych. Pierwsze stado wypuszczono z zagrody na wolność w 1955 roku na terenie Puszczy Białowieskiej. Samce zwane bykami osiągają wagę ciała do 900 kg. Ich wysokość w kłębie wynosi od 170do 200 cm. Samice zwane krowami ważą od 350 do 500 kg, są niższe od samców osiągają wysokość w kłębie od 160 do 190 cm. Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o szerokim i wypukłym czole. Oczy są niewielkich rozmiarów, przystosowane do poruszania się w gęstym lesie. Krótkie rogi są skierowane do góry i zagięte do środka. Posiada grubą i krótką szyję z wyraźnym podgardlem. Przód tułowia odróżnia się rozmiarami od reszty ciała na skutek silnie rozwiniętego kłębu. Sierść o kasztanowo-brunatnej barwie, w zimie przybiera ciemniejsze tony.

1-DSC01719

Obecnie żubr występuje w Bieszczadach, Puszczy Białowieskiej, Boreckiej, Niepołomickiej i Pszczynie.
Aktualnie populacja żubrów na świecie liczy ok. 3400 osobników, z czego 800 żyje w Polsce. Polska jest krajem o najliczniejszej wolno żyjącej populacji omawianego gatunku, jest to zasługą wielu polskich przyrodników zaangażowanych w jego ochronę. Sylwetka żubra zdobi logo najstarszej i najliczniejszej polskiej organizacji ekologicznej Ligi Ochrony Przyrody.
W Bieszczadach występują wtórnie zdziczałe, żyjące na wolności żubry linii białowiesko-kaukaskiej. Najchętniej zamieszkują lasy liściaste i mieszane z polanami. Objęte całkowitą ochroną.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 1-DSC01643

1-DSC01651

Zając szarak (Lepus europaeus) jest stepowym ssakiem należącym do rodziny zającowatych, pospolicie występującym na obszarze całego kraju. Spotyka się go głównie na otwartych terenach upraw rolniczych, łąk, w zagajnikach śródpolnych. Długość ciała 75 cm, wysokość 30 cm, ogon (omyk) 8-10 cm, waga 3-6 kg. Ogon od góry czarny, spodem biały. Uszy (słuchy) są dłuższe od głowy. Nogi tylne (skoki) są znacznie dłuższe od przednich, pozwalają na wykonywanie długich skoków i szybkiego pędu. Futro (turzyca) o szarej barwie pozwala na maskowanie się w gęstwinie traw. W zimie staje się jaśniejsze i gęstsze niż w lecie.

zajacfotMS

W skład diety zająca wchodzi jedynie pokarm roślinny roślinożerne. Zające przyczyniają sie do powstawania szkód w sadach, ogrodach i szkółkach leśnych. Zając od wieków jest obiektem polowań, objęty jest okresem ochronnym (od stycznia do października). Na przełomie ostatnich lat obserwuje się spadek populacji zająca. Ma to związek z coroczną akcją rozrzucania szczepionek przeciwko wściekliźnie dla lisów, który jest największym naturalnym wrogiem zająca. Ponadto zające są wyłapywane przez wałęsające się psy. Część pada też ofiarą urządzeń mechanicznych stosowanych w rolnictwie.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 ZAJAC SZARAK(Lepus europaeus) M.Strusiewicz 0955aa

Strona 1 z 2
Pogoda Cisna z serwisu

Najbliższe wydarzenia

Brak wydarzeń

Facebook

Nasz kanał YouTube

Artykuły

Atrakcje w Bieszczadach

Ciekawe miejsca w Bieszczadach

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Bieszczadach

Szlaki turystyczne w Bieszczadach

Szlaki rowerowe w Bieszczadach

Trasy samochodowe w Bieszczadach

Zabytki w Bieszczadach

Fauna bieszczadów

Flora bieszczadów

Ciekawostki

Ciekawi ludzie w Bieszczadach

 

Kontakt

Bieszczadzki Portal Turystyczny wbieszczadach.net Redaktor Naczelny Piotr Kutiak 663 740 066
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384